အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ႔ရေသာ ေမြးေန႔ေလးတစ္ရက္ Posted by ေနစစ္သူ , Friday, November 26, 2010 at 4:04 AM, in Labels: ပို႔စာ

“ Happy Birthday တဲ႕ ” ည ၁၂ နာရီ တိတိမွာ ကၽြန္ေတာ္႕ဆီကို ဖုန္းဝင္လာတယ္ ။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အမွတ္တမဲ႕ နဲ႕ ေနလာခဲ႕တဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ ေမြးေန႕မွာ ခ်စ္သူက ပထမ ဦးဆံုးအၾကိမ္ ဖုန္းဆက္ျပီး “ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ေမြးေန႕ ျဖစ္ပါေစလို႕ ” ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေတာ႕ ကိုယ္႕ ေမြးေန႕ ေရာက္မွန္းသိလိုက္ရတယ္ ။ အမိုးအကာ ေအာက္မွာ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနလာခဲ႕ရတဲ႕ ဘဝမဟုတ္ေတာ႕ ေမြးေန႕ ဆိုတာကိုေတာင္ ေမ႕ေတ႕ေတ႕ ရယ္ ......သတိ မထားမိအား....။ ကိုယ္႕ အေပၚကို နားလည္မႈ အေပးနိုင္ဆံုး အျပန္အလွန္ တန္ဖိုးထား တတ္ျပီး ဂရုစိုက္ခ်စ္တတ္တဲ႕ ခ်စ္သူေလးကို ပိုလို႕ေတာင္ ခ်စ္လာခဲ႕မိပါတယ္ ။ စိတ္ကူးေကာင္းလွတဲ႕ သူ႕ရဲ႕ အစီအစဥ္ေလးကို လိုက္ေလ်ာရင္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႕ ေမြးေန႕ ဆုေတာင္းပြဲေလးကို ႏွစ္ေယာက္သားတိတ္တိတ္ေလး က်င္းပခဲ႕တာ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္မို႕ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ႕ ရတယ္ေလ ........ ။ ေမြးေန႕ ပြဲ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာၾကားဖူးေနတဲ႕ “ Happy Birthday ...To You ” ဆိုတဲ႕ သီခ်င္းေလးေနရာမွာ.... တရုတ္ဘာသာ နဲ႕ ေမြးေန႕ သီခ်င္းေလးကို သူကိုယ္တိုင္သီဆို ျပျပီး ေမြးေန႕ အတြက္ ဆုေတာင္ေပးခဲ႕တယ္ ...... ။ ကၽြန္ေတာ္႕ ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ ေျပာျပလို႕ မရတဲ႕ ၾကည္နူးမႈ ပီတိေလးတစ္ခု ျဖစ္လာခဲ႕ရတယ္ ။ ေနာက္ဆံုး ေမြးေန႕ ပြဲေလးမွာ ခ်စ္သူကို ဘာမွ မေကၽြးနိုင္ခဲ႕ေပမယ္႕ အနမ္းေလး တစ္ပြင္႕ နဲ႕ အတူ ကၽြန္ေတာ္က လက္ေဆာင္ေလး တစ္ခု ျပန္ေပးနိုင္ခ႕ဲ ပါတယ္ ။ အဲ႕ဒီလက္ေဆာင္ေလးကေတာ႕ “ “မ” ကို ေမာင္အရမ္း ခ်စ္တယ္ ....ဘယ္ေတာ႕မ ွခြဲ မသြားပါဘူး ” ဆိုတဲ႕႔တိေလးတစ္ခု ပါပဲ ....

ေရႊဘံုစံ ကုမၼဏီေႀကာင္႕ ဒုကၡေရာက္ေနႀကရသူမ်ား Posted by ေနစစ္သူ , Thursday, October 28, 2010 at 1:32 AM, in Labels: ပို႔စာ

ကြ်န္ေနာ္႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတြ႕ၿမင္ေနရတဲ႕ မတရားတဲ႕ အၿဖစ္အပ်တ္ေလးတစ္ခုပါ..။မေလးရွားမွာရွိတဲ႕ ေအးဂ်င္႕ေတြနဲ႕ ၿမန္မာၿပည္မွာ ရွိေနတဲ႕ ေအးဂ်င္႕ေတြ ေပါင္းၿပီး ရိုက္စားလုပ္ေနႀကတဲ႕ အၿဖစ္ေလး တစ္ခုေပါ့.....

ၿမန္မာႏိုင္ငံကေန လြန္ခဲ႕တဲ႕ ေလးလပိုင္း ၂၉ရက္ေန႕ ( 29.APR.2010) မွာ ထြက္လာႀကတဲ႕ ဦးအာလီေစာ ( A.358952) အပါအ၀င္ ၆ဦး အဖြဲ႕မွာပတ္ပို႕ စာအုပ္ႏွင္႕ ပါမစ္အလိမ္ခံေနရပါတယ္...။

ၿမန္မာၿပည္မွ ေအးဂ်င္႕ကေတာ႕ ေရႊဘံုစံ ကုမၼဏီ မွ ကိုေက်ာ္ၿမင္႕ထြန္း ...ဖုန္းနံပါတ္ 095109492 ၿဖစ္ပါတယ္...။သူ႕ကို ဆတ္သြယ္ေၿပာဆိုတဲ႕အခါ မွာလဲ ရိုင္းၿပစြာ ၿပန္လည္ ေၿပာဆိုခဲ႕ပါတယ္။ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ သူ႕ကို ေပးေခ်ခဲ႕ရတာ ၁၃ သိန္းခြဲ (လက္ငင္း) ၿဖစ္ပါတယ္..။

လက္ရွိ ပူခြ်န္း ILO မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင္႕ ဆတ္သြယ္လုပ္ေဆာင္ေနေသာ္လည္း တပတ္ၿပီး တပတ္ ရက္ခ်ိန္းေတြနဲ႕ပဲ ၿပန္လာေနရပါတယ္...။

ၿမန္မာၿပည္မွာ ရွိေနတဲ႕ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၄င္းကုမၼဏီႏွင္႕ဆတ္သြယ္ၿပီး အလုပ္မလုပ္မိႀကေစဖို႕နဲ႕ ဒီအၿဖစ္အပ်က္နဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ထိထိေရာက္ေရာက္ အကူအညီ ေပးႏိုင္မဲ႕ မိတ္ေဆြမ်ား ရွိရင္ ( 016 9812997 ) ကို ဆတ္သြယ္ေမးၿမန္းႏိုင္ပါတယ္...။

တမ္းတျခင္းေတြနဲ႔ အတူ Posted by ေနစစ္သူ , Thursday, September 30, 2010 at 7:49 PM, in Labels: ကဗ်ာ

တစ္သက္တာမခြဲ ၊ အျမဲသာလက္တြဲမယ္လို႕

ရည္စူးမိတဲ႕စိတ္နဲ႕ ၊ ေၾကကြဲခဲ႕ဘူးတဲ႕

အတိတ္ကိုလည္း ၊ ငါေမ႔ထားခဲ႕ဘူးတယ္

ခ်စ္သူ ...........

မိုင္ေတြေဝးကြာ ၊ ေဆြးကာေမွ်ာ္မွန္း

လြမ္းခဲ႔ရတဲ႔ေန႔တိုင္းမွာ ၊ ေမ႔မရနိုင္တဲ႔ပင္အိုရိပ္ေအာက္

ပန္းအေၾကြေကာက္ခဲ႔ ၾကတဲ႕၊ ေန႔ေတြကိုသတိရမိတယ္

ခ်စ္သူ...........

ခႏၶာ အသက္ရွင္ ၊ တည္ရွိေနသေရြ႕

လြမ္းတသသ နဲ႔ မွန္းဆေမွ်ာ္ရင္း

တမ္းတျခင္းေတြနဲ႔ အတူ ငါဒီေနရာေလးကေန

ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနစဲပါ

ခ်စ္သူ..................

ေမ႔မရေသာ အေမ႔ရဲ႕ ေမတၱာ Posted by ေနစစ္သူ , Saturday, September 25, 2010 at 7:32 PM, in Labels: ဝတၴဳတို

“ အေမ....ေရာ႕ ”

ေငြ ၅ေသာင္းကို အေမ႔ လက္ထဲ ကၽြန္ေတာ္႔ ထည္႔ ေပးလိုက္ေတာ႔ ညိွဳးေရာ္ သြားတဲ႔ အေမ႔
မ်က္ႏွာေလးကိုကၽြန္ေတာ္ သတိထားလိုက္မိတယ္ ။

“ မလိုပါဘူး သားရယ္ ။ အရင္ တစ္ေခါက္က သားေပးလိုက္တဲ႔ ေငြ အေမ႔မွာက်န္ပါ
ေသးတယ္ ။ အေမ႔သားေလးကို မေတြ႕တာၾကာလို႕ အေမ လာေတြ႔တာပါ သားရယ္ ” တဲ႔ ။

အေဖ မရွိေတာ႔တဲ႔ ေနာက္ပိုင္း အေမ႔ကိုကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ ေခၚထားခ်င္ေပမယ္႔ ဇနီး နဲ႕
ေယာကၡမက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပကာ ကန္႔ကြက္ထားတာမို႕ အေမ႔ကို ေခၚမထားျဖစ္ခဲ႔ဘူး ။ အရင္တုန္းက
အေမ႔ဆီ တစ္ပါတ္တစ္ေခါက္ ပံုမွန္ေရာက္ျဖစ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ေယာကၡမ အိမ္ေပၚစေရာက္လာတဲ႔
ေန႔ကစျပီး ကၽြန္ေတာ္ အေမ႔ဆီ မေရာက္ျဖစ္ေတာ႔တာ ၂လေလာက္ရွိျပီေပါ႔ ။ အေမကေတာ႔
သားအေပၚ အလိုက္သိတတ္လြန္းပါတယ္ ။ အေမ သံုးဖို႕ ပိုက္ဆံ ေပးရင္ေတာင္အေမ႕မွာရွိပါ
တယ္ လို႕ ေျပာျပီး အျမဲျငင္းေလ႕ ရွိပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သိတာေပါ႔ အေမက ဘယ္က ဝင္ေငြ
ရွိမွတဲ႕လဲ ။ အခုေတာ႕ မိန္းမ နဲ႕ ေယာကၡမက မၾကည္ျဖဴသလို ေနျပေတာ႕ အေမ ကၽြန္ေတာ္႔
ဆီ အလာၾကဲသြားခဲ႔တယ္ ။

အခုဆို အေမ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီ ေရာက္မလာတာ ၃ လေလာက္ရွိေနျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရံုးအလုပ္
ေတြနဲ႕ ရႈပ္ေနလို႔သတိမထားမိေပမယ္႔ တစ္ေန႔ အေမ႔အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔ျပီး
အေမ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနတာၾကာေနျပီ ဆိုတဲ႕ အေၾကာင္း သူေျပာျပမွ ကၽြန္ေတာ္ သိရေတာ႕
တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သြားေတြ႕ခ်င္ပါတယ္
သို႔ေသာ္............

အိမ္ျပန္ေရာက္လို႕ အိမ္အဝင္ဝ အေရာက္မွာပဲ သားငယ္ ေမာင္တူးရဲ႕ ငိုသံကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကား
လိုက္ရတယ္..
“ မရဘူး ...သားကို အခု ဝယ္ေပး ”
သူ႕အေမ ကို တစ္ခုခု ပူဆာေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္မိတယ္ .... ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္
ထဲ မဝင္ေသးဘဲ ဆက္ျပီး နားေထာင္ေနလိုက္တယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ နဲ႕ ေခ်ာ႕ မရတဲ႕ အဆံုးမွာ .....

“ ကဲ...သားရယ္ တိတ္ပါေတာ႕ ...အေမ အခု လမ္းထိပ္က မားကက္မွာ သားအတြက္ ကစား
စရာကားေလး သြားဝယ္ေပးမယ္ေနာ္ ” တဲ႕ ။

အဲ႕ဒီေတာ႕မွ သားငယ္ ေမာင္တူးရဲ႕ အငို လည္း တိတ္သြားေတာ႔တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္႕ ဦးေဏွာက္ထဲ
အရင္က အေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို ျဖတ္ခနဲ သြားသတိရလိုက္မိေတာ႕တယ္ ။

အဲ႕ဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝေပါ႔ ။ ေက်ာင္းေတြစဖြင္႕ေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ
အရင္ႏွစ္ကလြယ္ခဲ႕တဲ႕ လြယ္အိပ္ေလးအေဟာင္းကို ဒီႏွစ္မွာ အေမက ဆက္မလြယ္ေစခ်င္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႕
အတြက္ တတ္နိုင္တဲ႕ အထဲက ေစ်းေပါေပါနဲ႕ လြယ္အိပ္အသစ္ကေလး ဝယ္ခဲ႕ေပးဘူးတယ္ ။

“ အေမ ...သား အဲ႔ဒီလြယ္အိတ္မလြယ္ခ်င္ဘူး ...သား သူငယ္ခ်င္းေတြ လြယ္တဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္
ေလးလိုခ်င္တယ္ ”

အေဖ႕ ရဲ႕ လုပ္အားခ ေလးနဲ႕ မိသားစု စားဝတ္ေနေရးအျပင္ ကၽြန္ေတာ္႕ ရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ က်ဴရွင္လခ
ေတြ ေပါင္းလိုက္ရင္ ဘယ္လိုမွ မေလာက္ငွ နိုင္ေပမယ္႕ အေမက ျခိဳးျခံျခစ္ကုတ္ျပီး အဲ႕ဒီထဲကမွ ကၽြန္ေတာ္႔
အတြက္ လြယ္အိတ္ေလး တစ္လံုး ဝယ္ေပးခဲ႔ေပမယ္႔ အဲ႔ဒီလြယ္အိတ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမေတြ႔ခဲ႕ ။
ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာ ေက်ာပိုးအိတ္အနီေရာင္ေလး ။ အေမကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔အတြက္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး
ဝယ္မေပးနိုင္လို႕ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ႔တာေတြကို အဲ႔ဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ႔ ။ လိုခ်င္တာ မရရင္ ထမင္း
မစား ၊ စိတ္ဆိုး ၊ သြားခ်င္ရာ ေလွ်ာက္သြားျပီး အခ်ိန္မေတာ္ညဥ္႕နက္ သန္းေခါင္ မွ ျပန္လာတတ္တဲ႔
ကၽြန္ေတာ္႔ အေၾကာင္းကို အေမ ေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ႔ ။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ခဲ႔ ေက်ာပိုး
အိတ္အနီေရာင္ေလးကို အေမ ဝယ္လာေပးခဲ႔တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း ေပ်ာ္သြားခဲ႔ရတယ္ ။ျပီးေတာ႔ အေမ
စကားတစ္ခြန္း ကၽြန္ေတာ္႔ကိုေျပာခဲ႔တယ္

“ သားရယ္ .. ညက သားျပန္မလာေသးလို႔ အေမ စိတ္ပူေနတာ ။ ေနာက္ဆို အဲ႔ဒီလို အိမ္မျပန္ပဲ
ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္မသြားပါနဲ႔တဲ႔ ”

မ်က္ရည္ေတြ ဝဲ ေနရင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာလာတယ္ ။ ျပီးေတာ႕ အိပ္ခန္းထဲ ဝင္သြားတဲ႕ အေမ႕ရဲ႕ ေက်ာ
ျပင္ကိုကၽြန္ေတာ္ၾကည္႕ျပီး က်န္ရစ္ခဲ႔ေတာ႔တယ္ ။ အေမဟာ အေဖ႔ေၾကာင္႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မဆင္းရဲခဲ႔
ရဘူး ။ အေဖ ရွာလို႔ေဖြလို႔ ရသေလာက္ေလးကို ပဲ ျခိဳးျခံျခစ္ကုတ္ျပီးေရာင္႔ရဲတင္းတိမ္ နိုင္ခဲ႔သူပါ ။ အေမ႔မွာ
အကၤ် ီ အဝတ္အစား အသစ္ဆိုလို႔ ၂ စံု ၃ စံု ေလာက္နဲ႕ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ႔ အဝတ္အစားရယ္ အေဖဆင္ေပး
ထားတဲ႔ မဂၤလာဦးေရႊ နားကြင္းေလး တစ္စံုသာ ရွိပါတယ္ ။ စားစရာ မရွိရင္ေတာင္ အေမက အဲ႔ဒီ နားဆြဲ
ေလးကို ဘယ္တုန္းကမွ ေ၇ာင္းဖို႔ စိတ္ကူးခဲ႔သည္မဟုတ္ ။ အေဖ ေပးခဲ႔တဲ႔ အရာေလးမို႔ အေမက အမွတ္တရ
နဲ႔ သိမ္းထားရံုကလြဲလို႔ ေရာင္းစားဖို႔ ဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ် မစဥ္းစားခဲ႔ ။ အေမ႔မွာ ဝတ္ဖို႔ မရွိေပမယ္႔ ကၽြန္
ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ လိုေလးေသးမရွိေအာင္အေမက ျဖည္႔ဆည္းေပးခဲ႔ နိုင္ခဲ႔သူပါ ။ အခုတစ္ခါမွာေတာ႔ ကၽြန္
ေတာ္႔အတြက္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ဝယ္ေပးနိုင္ခဲ႔ေပမယ္႔ အ၇င္ကနဲ႔ မတူအေမ႔ မ်က္နွာေလး ညိဳးေရာ္ သြားခဲ႔
တာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိလိုက္တယ္။ အခုေတာ႔ အေမဟာ အိပ္ခန္းရဲ႕ေထာင္႔နံရံေလးကိုမွီျပီးၾကိတ္ျပီး ငို
ေနေလရဲ႕ ။

“ အေမ ဘာျဖစ္လို႔ ငိုေနတာလဲ ”

အခန္းဝမွာ ရပ္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျမင္ေတာ႔ အေမ မ်က္ရည္ေတြကိုသုပ္လိုက္ျပီး ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ဆိုတဲ႔
အမူအယာ နဲ႕ ဟန္ေဆာင္ျပံဳးျပလိုက္ေပမယ္႔ ရင္ထဲမွာ မတင္မက်နဲ႔ ။ ဒါေပမယ္႔ အေမ႔နား မွာ အျမဲတမ္း
ဆြဲထားတဲ႕ နားကြင္းေလး အခု မရွိေတာ႔ ။ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ပါျပီ ။ကၽြန္ေတာ္အလိုခ်င္ဆံုး ေက်ာပိုးအိတ္
ေလးအတြက္ အေမတန္ဖိုးထားျမတ္နိဳးခဲ႔ရတဲ႔ ေရႊနားကြင္း ေလးကို ေရာင္းျပီး ေက်ာ္ပိုး
အိတ္ေလးကို အေမ ဝယ္ေပးခဲ႔တာေပါ႔ေနာ္ ...

“ ကၽြန္ေတာ္ ဒီတစ္ခါလည္း မွားသြားျပန္ျပီ အေမ ........”

လက္မွာကိုင္ထားတဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္အနီေရာင္ေလး လြတ္ခ်လို္က္ျပီး အဲ႔ဒီတုန္းက အေမ႔ ရင္ခြင္ထဲ ကၽြန္ေတာ္
ငိုခ်ခဲ႔ဘူးတယ္ ။ အခုေတာ႔ အေဖ မရွိေတာ႔ေပမယ္႔ အေမဟာသူ႔ဘဝကိုတစ္ေယာက္ထဲ ရုန္းကန္ခဲ႔
ရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘဝ ျပည္႔စံုျပီး မိသားစုေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနေနရတဲ႔အခိ်န္မွာ အေမကေတာ႔ကၽြန္
ေတာ္နဲ႔ အေဝးမွာတစ္ေယာက္ထဲ ေလာကရဲ႔ ဒုကၡဒဏ္ေတြကို ၾကိတ္ခံစားေနရရွာတာ ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင္႔
မသိခဲ႔တာလဲ ။ကၽြန္ေတာ္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မွာ စိုး၍ သူ ဒီေလာက္ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ
ေတာင္မွ အသိေပးဖို႕ ဝန္ေလးေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အေမ ။အခုဆို အေမ တစ္ေယာက္ထဲ .......


အိမ္ေရွ႔ခန္း ၾကမ္းျပင္မွာ ဖာေတး ထားတဲ႔ ေဆာင္ၾကမ္းေလးကို ေျခမလံု ေခါင္းမလံု ျခံဳ ျပီး အေမ လဲ
ေလွ်ာင္းေနေလရဲ႕ ။ ဆံပင္ေတြျဖဴ ၊သြားေတြ က်ိဳး ၊ ပါးေရ နားေရေတြတြန္႔ ျပီး အိုမင္းရင္႔ေရာ္ ေနတဲ႔ အေမက
လွပတဲ႔ အနာဂါတ္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ တည္ေဆာက္ေပးခဲ႔ရင္း ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ထိ အဲ႔ဒီ ပီတိေတြနဲ႔
သူ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္႔ေနနိုင္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ တာဝန္မဲ႔မႈေတြအတြက္ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ခြင္႔လႊတ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး
အေမ ..... ။ ရင္ထဲမွ ဆို႔တတ္လာတဲ႔ နာက်င္မႈ ၊ ဝမ္းနည္းမႈ ေတြနဲ႔အတူ အေမ႔ရဲ႔ ေက်းဇူးတရားကို ျပန္လည္
ျမင္ေယာင္ရင္း ရစ္ဝဲ ျပည္႔အိုင္လာတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြဟာ အတားအဆီးမဲ႔စြာ ပါးျပင္ေပၚကို ျဖတ္သန္း စီးဆင္းရင္း

“ အေမ ...သားေလ အေမနဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ခြဲျပီး မေနေတာ႔ပါဘူး အေမရယ္ ...။ သားကို ခြင္႔လႊတ္ပါ ေနာ္ ။
အေမ႕ရဲ႔ ေစတနာ ေမတၲာေတြကို ဥေပကၠာျပဳျပီး ဒုကၡဆင္းရဲစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ အေမ႔ရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြအတြက္
ခံစားခြင္႔ရခဲ႔ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေပးဆပ္ရတာေတြနဲ႕ အထိုက္တန္ေသးပါဘူး အေမရယ္.......

အခုေတာ႔ အေမ အိပ္ပါေစ .... အေမ နိုးလာတဲ႔အထိ သားေစာင္႕ေနပါ႔မယ္ ။ ေနာက္ဆို အေမ႔ကို ဘယ္ေတာ႔မွ
တစ္ေယာက္ထဲ ထားမသြားပါဘူး အေမရယ္ ။ အေမ နိုးလာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အေမ႔ေဘးမွာ သားရွိေနတာျမင္ရင္ အေမ
ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္သြားမလဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ေယာင္ေနမိပါတယ္အေမ.....

အိမ္ေျပးေလးျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ညီငယ္တစ္ေယာက္ အတြက္....

အခ်စ္ဆိုသည္မွာ Posted by ေနစစ္သူ , Sunday, August 15, 2010 at 10:46 PM, in Labels: ဝတၴဳတို

အခ်စ္မွာ အခ်ိန္၊ အကြာအေ၀း၊ ေနရာေဒသ၊ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ ကန္႔သတ္မႈ မရိွပါဘူး...။

(၅) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ ေျပာတယ္။
နင္ ေခါင္းကို ငဲ့ၿပီး မ်က္လံုး၀ုိုင္းေလးကို ပုတ္ခတ္ရင္း အဲဒါ
ဘာအဓိပၸါယ္လည္း လို႔ ငါ့ကို ေမးခဲ့တယ္။

(၁၅) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
အက်ီ အနားစကို အဓိပၸါယ္မဲ့ လံုးေခ် ကစားရင္း ေခါင္းေလးကို ငံု႔လုို႔
ရွက္ေသြးေတြ ျဖာၿပီး နင္ ၿပံဳးေနခဲ့တယ္။

(၂၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ငါ့ ပုခံုးထက္မွာ ေခါင္းေလးကို မွီၿပီး ငါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမ်ာ စုိးတဲ့အလား
ငါ့လက္ေမာင္းကို နင္ တင္းတင္း ေလး ဖက္ထားခဲ့တယ္။

(၂၅)ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
မနက္စာကို ျပင္ဆင္ရင္း ငါ့နဖူးကို တစ္ခ်က္နမ္းၿပီး "သိပါတယ္... ထပါေတာ့
လူပ်င္းေလးရယ္" လို႔ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ နင္ ေျပာခဲ့တယ္။

(၃၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လု႔ိ ေျပာခဲ့တယ္။
"တစ္ကယ္ခ်စ္ရင္ ရံုးဆင္းခ်ိန္ ေလွ်ာက္မလည္နဲ႔၊ မွာတဲ့ ပစၥည္းေတြ ကိုလည္း
၀ယ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔" လို႔ နင္ ရယ္ ၿပီး ေျပာခဲ့တယ္။

(၄၀) ႏွစ္ အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
ပန္းကန္ေတြ သိမ္းရင္း "ေကာင္းပါၿပီ.. ကေလးေတြကို စာျပလိုက္ပါဦး" လို႔ နင္
စိတ္မရွည္စြာ ေျပာခဲ့တယ္။

(၅၀) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
သိုးေမႊးခ်ည္ ထိုးရင္း "တစ္ကယ္လား... နင့္စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို ေစာေစာ
ေသေစခ်င္ေနတယ္ မဟုတ္လား" လို႔ ေျပာၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ နင္ ရယ္ခဲ့တယ္။

(၆၀) အရြယ္တုန္းက ငါ နင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ငါ့လက္ေမာင္းကို တစ္ခ်က္ထုရင္း "အဘိုးၾကီး... ေျမးေတြေတာင္ ၾကီးေနၿပီ
အေျပာက မက္တုန္း" လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

(၇၀) အရြယ္တုန္းက မ်က္မွန္ထူထူကိုတပ္ ငါတို႔ ခုံေပၚမွာ အတူတူထိုင္ၿပီး
လြန္ခဲ့တဲ ့အႏွစ္ ၅၀ က ဓါတ္ပံုေတြကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ နင့္ရဲ႕
တြန္႔ေၾကေနတဲ့ လက္ကို ငါ ဆုပ္ကိုင္ရင္း ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
အၾကင္နာေတြ ျပည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ နင္ငါ့ကို ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
အရစ္ေၾကာင္းေတြနဲ႔ တြန္႔ေၾက ေနေပမယ့္ နင့္မ်က္ႏွာဟာ လွပေနဆဲပါ။

(၈၀) အရြယ္တုန္းက ငါနင့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။
နင္ လဲေလွာင္းေနတယ္... ငါ ငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ခြန္း နင္ေျပာခဲ့တယ္။
"ငါ...နင့္...ကို.... ခ်စ္......တယ္"
ငါ့ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးနဲ႔ ၀မ္းအနည္းဆံုး ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ...။

အခ်စ္စစ္ဟာ အခ်ိန္ကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္စစ္ဟာ အကြာအေ၀းကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။
အခ်စ္စစ္ဟာ ေနရာေဒသကို ေက်ာ္ျဖတ္တယ္။

အခ်စ္ကို တန္ဖုိးထားတတ္ဖို႔၊ ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔နဲ႔ နားလည္တတ္ဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္...







တစ္ခ်ိဳ႕ လည္း ဒီပို႔စ္ေလးကို ခ်စ္မိုးညိဳ ရဲ႕႔ VZO ဘေလာ႔က္ ေလးမွာ ဖတ္ဖူးၾကေပလိမ္႔မည္ ။ ဒီပို႔စ္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္အရမ္း ႏွစ္သက္ လို႔ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ .. ဒီပို႔စ္ရဲ႔ ပိုင္ရွင္စစ္စစ္ ျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္႔ အကိုၾကီး ကိုေဇာင္းေလး ကို ေက်းဇူး
တင္ပါေၾကာင္း................

စိမ္းရြက္တို႕ေၾကြ Posted by ေနစစ္သူ , Saturday, August 14, 2010 at 9:58 PM, in Labels: ဝတၴဳတို

အခုခ်ိန္ဆို သူမကို တစ္အိမ္လံုးလိုက္ရွာေနၾကေတာ႔မည္ ...... အိမ္က တင္းၾကပ္ ထားတဲ႔ၾကားထဲက မရမက
ခိုးထြက္လာခဲ႔ရတာဟာ ဘဝမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္နဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ႔ဆံုးေသာ စြန္႔စားခန္းတစ္ခုပါ ။စာေရးခ်ိန္း
ဆိုခဲ႔ေသာေနရာသို႔ သူမ အရင္ေရာက္ႏွင္႔ခဲ႔ေပမယ္႔ သူမ ခ်စ္ရေသာခ်စ္သူ က အခုခိ်န္ထိ သူေရာက္မလာ
ေသး...... အိခ်ိဳကေတာ႔ မေန႔သူမ ေပးခိုင္းလိုက္တဲ႔စာကို သူမ၏ခ်စ္သူ လက္ထဲကိုေသေသခ်ာခ်ာ ထည္႔ေပး
လိုက္တယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းကို သူမဆီ ဖုန္းဆက္ေျပာခဲ႔ေသးတာပဲ ....

“ သူ ေသခ်ာေပါက္လာရမွာေပါ႔ .... ႏွစ္ေယာက္စလံုးအတြက္ ဒီေလာက္အေရး
ၾကီးေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ပ်က္ကြက္ခဲ႔ရင္ တစ္ဘဝလံုးစာ
ေဝးရမယ္ဆိုတဲ႔ ကိစၥထက္ ဘာကအေရးၾကီးအံုးမွာတဲ႔လဲ ”ေနာ္ ........

ျပိဳမေယာင္ ညိဳေမွာင္ေနတဲ႔ မိုးေကာင္းကင္ထက္ တိမ္လိပ္ တိမ္စိုင္ တို႔သည္ ဟိုမွ ဒီသို႔ ေျပးလႊားေနၾကသည္ ။
ေလျပင္း တစ္ခ်က္ခ်က္ျဖတ္သန္း တိုက္ခတ္သြားတိုင္း ေလႏွင္႔အတူပါလာေသာ မိုးစက္ မိုးေပါက္မ်ားသည္
လြင္႔ရံုစင္ရံု မွ်ျဖင္႔ သူမ၏ ပင္႔သက္ရိႈက္သံ မ်ားကိုပင္ ပို၍ လႈပ္ခါနိုင္စြမ္း ရွိေလသည္.။ ရင္ခုန္ျခင္း ၊စိတ္လႈပ္
ရွားျခင္းတို႔နဲ႔အတူ သူမ စိတ္ေမာစြာ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနေသာ ခ်စ္သူသည္ ယခုအခ်ိန္ထိေရာက္မလာနိုင္ေသးေပ ။
နာရီ စကၠန္႔တံေလးေတြသည္ တစ္ေရြ႕ေရြ႕နွင္႔လည္ပတ္ေနရင္းအခ်ိန္ေတြသည္ တစ္နာရီမွ တစ္နာရီသို႔ ခုန္
ေက်ာ္ ကူးျဖတ္လာခဲ႔ေတာ႔သည္ ။ စိတ္ေမာစြာ ေစာင္႔ေမ်ွာ္ေနရတဲ႔သူတစ္ေယာက္အတြက္ တစ္နာရီမေျပာနဲ႔
တစ္စကၠန္႔သည္ပင္လွ်င္ အသက္ရႈ မွားေလာက္ေစသည္ ။သက္ျပင္းအရွည္ၾကီး ခ်ရင္း

“ -သူ ဘာေၾကာင္႔ အခုခ်ိန္ထိ ေရာက္မလာေသးတာလဲ ”
ဟု ေတြးရင္း သူမ ဝမ္းနည္းလာမိသည္ ။
“ အို....သူအျမန္ေရာက္လာနိုင္ပါေစ ”

စိတ္ထဲမွာေတာ႔ အထပ္ထပ္အခါခါ ဆုေတာင္းေနမိသည္ ။အခုခ်ိန္ သူမကို အိမ္က ရွာေတြ႕သြားရင္ေတာ႔
ဒုကၡ ။ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူနဲ႔ အတူေနရတဲ႔ ဒုကၡ ၊ ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ ေကြ႕ကြင္းရတဲ႔ ဒုကၡဆိုတာကိုေတာ႔ သူမ
ရင္မဆိုင္လိုေပ ။ ေၾကာက္ရြံ႕စိုးရိမ္စိတ္ထက္ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ ခ်စ္သူနဲ႔ တစ္ဘဝလံုးစာ ေဝးသြားခဲ႔ရင္ ” ဆိုတဲ႔
အေတြးကိုလည္း သူမ မေတြးရဲ ။ သို႔ေသာ္ မလိုအပ္ပဲဦးေဏွာက္ထဲ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တဲ႔ ထိုအေတြးစ
ေတြကို သူမ အၾကိမ္ၾကိမ္ဆြဲထုတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္းကပဲမ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ခိုးေတြဟာ ပူေႏြးျပည္႕အိုင္ လာပါ
ေတာ႔တယ္ ။တိမ္မိုးသားမည္းေတြကို သူမ ေမာ႔ၾကည္႕လိုက္သည္ ။ သိပ္မၾကာခင္မွာ မိုးရြာေပလိမ္႔မည္ဟု သူမ
ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္ ။ မိုးခ်ဳန္းသံၾကားရင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေၾကာက္တတ္ခဲ႔ေသာ သူမသည္
ယခုေတာ႔ ထိုအသံမ်ားကိုပင္ ဂရု မမူမိ ။ လွ်ပ္စီးမ်ား အၾကိမ္ၾကိမ္ဝင္းလတ္ေနသည္႕ မိုးေကာင္းကင္ၾကီး
ေအာက္၌ တုတ္တုတ္မွ်ပင္မလႈပ္ ။

“ခ်စ္သူ ....ကိုယ္႔ ဘဝမွာ မင္းမရွိလို႔ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာ ယံုပါေနာ္ ” တဲ႔ ....။ တစ္စကၠန္႔ေလးေတာင္
ေဝးလို႔ မေနနိုင္ပါဘူးဆိုတဲ႔။ ေမာင္က အခုခ်ိန္ထိ ေရာက္မလာနိုင္ခဲ႔တာဟာ သိပ္ခ်စ္လို႔ပဲလား “ ေမာင္”
မနက္ျဖန္ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္အခါက က်မရဲ႕ ဘဝတစ္ခု ကို “ ေမာင္ ” မဟုတ္တဲ႔ တစ္ျခားေသာ သူတစ္
ေယာက္ရဲ႕ လက္ထဲကို အျပီးပိုင္ ထည္႕ေပးလိုက္ရေတာ႔မယ္႔ မဂၤလာပြဲဆိုတာ ေမာင္မသိတာလား ...
မျဖစ္နိုင္ဘူး.........ေမာင္သိတယ္ ..ေမာင္လက္ထဲကိုလည္း က်မေရးေပးလိုက္တဲ႔စာ ေရာက္တာပဲ ....
သတိၲ နည္းလွေခ်လား ေမာင္ရယ္...

သူမ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ဆိုတာ မေတြးတတ္ေတာ႔ ။ ဝမ္းနည္းလြန္းလို႔ ရႈိက္ၾကီးတစ္ငင္ငင္ ငိုခ်လိုက္မိရံုကလြဲ
လို႔ သူမ ဘာမွ မတတ္နိုင္ေတာ႔ ။ယခုဏ က ျဖိဳးျဖိဳးေျဖာက္ေျဖာက္ လြင္႔စင္ရံုေလာက္သာ ခက္မွန္မွန္ ရြာေန
ေသာမိုးသည္ အခုေတာ႔လည္းသည္းၾကီးမည္းၾကီးရြာခ်ေလေတာ႔သည္ ။ အခ်ိန္နာရီမ်ားသည္ မထင္မွတ္
ေလာက္ေအာင္ ျမန္ဆန္စြာ ကုန္လြန္သြားေစခဲ႔ျပန္ သည္ ။အခုေတာ႔လည္း မိုးစက္ေတြၾကား၌ပင္ သူမ၏ ေမွ်ာ္
လင္႔ခ်က္မ်ား ေမ်ာပါ စေတးခံ ပစ္ရေတာ႔မွာေပါ႔ေနာ္ ။ မိုးသည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေကာင္းစြာ မျမင္ရေလာက္
ေအာင္ သည္းသထက္ ပို၍ပင္ သည္းလာေလေတာ႔သည္ ။

သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး ....သူမ ထိုင္ေနရာ ခုန္တန္းေလး အနီးရွိ ကတၲရာ လမ္းသြယ္ေလးေပၚတြင္ကားတစ္စီး
သည္ သူမကိုေက်ာ္လြန္းသြားျပီးမွ ရုတ္တရက္ ဘရိတ္အုတ္လိုက္သည္ ။ မိုးစက္မွားၾကားမွာမသဲမကြဲ ႏွင္႔ဘတ္
ဂီယာထိုး၍ ေနာက္ျပန္စုတ္လာေသာကားေလးကို သူမ ေသေသျခာျခာစိုက္ၾကည္႕မိလိုက္သည္ ။

“ ဟင္ !! ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ ”

ထြက္ေျပးဖို႔ ဆိုတဲ႔ အင္းအားလည္း မရွိေတာ႔ ။ အခ်ိန္မွီ ေရာက္မလာနိုင္ခဲ႔တဲ႔ ခ်စ္သူကိုသာ အျပစ္ဖို႔ ရင္းသူမ
ရႈိက္ၾကီးတစ္ငင္ငင္ ငိုေၾကြးေနေလေတာ႔သည္ ။ ဝမ္းနည္းျခင္း ၊ ေၾကကြဲျခင္း ၊ နာၾကည္းျခင္းေတြနဲ႔အတူ
ေဆာက္တည္၇ာမဲ႔ ႏွလံုးသားတို႔သည္ ေတာင္နံရံၾကီးမ်ားအစိတ္စိတ္အမႊာမႊာကြဲထြက္လြင္႔စင္ ျပိဳၾကသလိုပင္
သူမ ခံစားလိုက္ရပါသည္ ။ အရာရာသည္ သူမအတြက္ေတာ႔ အားလံုးျပီးဆံုးသြားေစခဲ႔ျပီေပါ႔ ။

“ မငိုပါဘူးေလ....ဟုတ္တယ္ ..ငိိုစရာမွ မလိုအပ္တာ ။ အရာရာအားလံုးဟာ
အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ျပိဳကြဲ ပ်က္စီးသြားျပီပဲ ”
“ ဒီအေျခအေနေတြ ေရာက္လာခဲ႔ ျပီဆိုကတည္းက ဘာေတြျဖစ္လာေတာ႔ မလဲဆိုတာ
က်မ မေျပာလည္း ေမာင္ သိႏွင္႔ေနေလာက္ေရာ ေပါ႔ ။ တစ္ကၠန္႔ ေလးေတာင္ ခြဲမေနနိုင္ပါဘူးလို႔
က်မကို ေမာင္ေျပာခဲ႕ဘူးတယ္ေနာ္ .... က်မ ရယ္ခ်င္လိုက္တာ...ေမာင္္ ။ အခုေတာ႔ တစ္သက္စာ
အတြက္ ခြဲခြါဖို႔ ေမာင္က အဆံုးအျဖတ္ေပးခဲ႔ ပြဲမွာ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာင္တ မရေၾကးေပါ႔ေနာ္ ...”

ႏွင္းဆီေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ျပတ္မထြက္ရံုတမယ္ ကိုက္ထားရင္း

“ ႏႈတ္ဆတ္ခဲ႔ပါတယ္ ... “ေမာင္ ” ”

မ်က္လံုးအိမ္ေထာင္႔မွာ ရစ္ဝဲျပည္႕အိုင္လာတဲ႔ မ်က္ရည္စက္မ်ားကို မ်က္ေတာင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ခတ္လ်က္ ထိန္း
လိုက္မိသည္ ။ ျပီးေတာ႔ သူမ၏ မနီးမေဝး အနားေလာက္မွာ အခန္႔သင္႔ ရပ္ေစာင္႔ေနေသာ ကားရွိရာသို႔ ေက်ာ
ခိုင္းလွည္႕ထြက္လာခဲ႔ေလေတာ႔သည္ ။ သို႕ေသာ္ မနက္ျဖန္ သည္ ...သူမဘဝအတြက္ေတာ႔ အိပ္မက္ဆိုးေတြ
နဲ႔ အတူေျခာက္ကပ္ ေၾကကြဲ စရာစြာနဲ႔တည္ရွိေနအံုးမွာေပါ႔ေနာ္ ။

ကားေလးသည္ ထိုေနရာမွ စတင္ထြက္ခြါလာျပီး လွည္းတန္းမီးပြိဳင္႔သို႔ မေရာက္မီ တစ္ဘက္လမ္းေၾကာမွာ လူ
ေတြ အံုခဲ ျပြတ္သိပ္ေနသည္႕ ျမင္ကြင္းဆီ ကို သူမ သတိထားမိလိုက္သည္ ။ အနီးအနား၌ လူနာတင္ယာဥ္
တစ္စင္း ကိုလည္းေတြ႕လိုက္ရသည္ ။ အျဖဴေရာင္ ရွပ္အကၤ်ီ လက္ရွည္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ႔ ေယာက္်ားတစ္
ေယာက္ ေမွာက္လ်က္ အေနအထား ေသြးအိုင္ထဲမွာ လဲက် ေနတဲ႔ ျမင္ကြင္း ....။ ထိုသူသည္ ကားတိုက္ခံလိုက္
ျခင္းျဖစ္သည္ဟုသာသူမ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္မိသည္ ။ မီးပြိဳင္႔ နီေနေသာေၾကာင္႔ လူအုပ္ၾကားထဲကပင္ ထို
ျမင္ကြင္းကို သူမ မပီျပင္စြာေတြ႕လိုက္ရေပမယ္႔ သူမ ဆက္မၾကည္႕ခ်င္ေတာ႔ေပ ။ အသည္းငယ္တတ္သူပီပီ
ေသြးပ်က္ဖြယ္ေကာင္းလွတဲ႔ အဲ႔ဒီျမင္ကြင္းေၾကာင္႔ သူမ ေခါင္းကို တစ္ဘက္သို႔ လွည္႕လိုက္မိသည္ ..... မိနစ္
အနည္းငယ္အၾကာ မီးပြိဳင္႔ စိမ္းသြား၍ ကားေလးသည္ ထိုျမင္ကြင္းကို ေက်ာ္လြန္ကာ မိုးစက္ေတြ ၾကား၌ပင္
တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလေတာ႔သည္ ။

ယခုဏက ေသြးအိုင္ထဲမွာ လဲက်ေနသူ၏ တိုးတိတ္ညင္သာေသာ ငိုရႈိက္ ျငီးျငဴသံတို႔ကိုလည္း သူမ ၾကားသြား
နိုင္ေတာ႔မည္ မဟုတ္ေပ ။လက္ထဲ၌ ေသြးတို႔ စြန္းထင္းေပက်ံေနတဲ႔ခ်စ္သူ ခ်ိန္းခဲ႔ေသာ အျဖဴေရာင္ စာေလး
တစ္ေစာင္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထား၇င္း

“ ကၽြန္ေတာ္႔ ကိို ကူညီီၾကပါဗ်ာ ...ကၽြန္ေတာ္႔ကို သူေစာင္႔ေနလိမ္႔မယ္ ။သူ႔ဆီကိုေခၚသြားေပးၾက
ပါ ။ ေခၚသြားေပးၾကပါ ...... ”

ေသြးဆုတ္္ျဖဴေလ်ာ္လြန္းတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္း အစံု ျပီးေတာ႔ ႏြမ္းလ်ပါးလွပ္လြန္းတဲ႔ သူ႔မ်က္မွာ ေပၚတြင္ေတာ႔ ျပင္ထန္း
ေသာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ား၏ နာက်င္မႈတို႔ထက္ မျဖစ္မေန သူသြားရမယ္႔ ေနရာတစ္ခုကိုသာ ႏႈတ္မွ တြင္တြင္
ေရရြတ္ေနေလသည္ ။ သို႔ေသာ္ထိုျငီးျငူ သံမ်ားသည္လည္း အခိုက္အတန္႔ခဏေလး၌ပင္ တိုးတိတ္စြာ ေပ်ာက္
ကြယ္ရင္း ခေရနံ႔တို႔သည္လည္း မိုးစက္ေတြၾကားမွာ တစ္ခ်က္ခ်က္ ေဝ႔ခနဲ ၊ ေဝ႔ခနဲ သင္းပ်ံ႕လာခဲ႔သည္ ။ သည္း
မဲစြာရြာေသာ မိုးႏွင္႔ ေလတို႔ေၾကာင္႔ အစိမ္းရင္႔ရင္႔ သစ္စိမ္းရြက္တို႔သည္လည္း ေၾကြက်လ်က္ႏွင္႔ပင္ စည္းလံုး
မႈမရွိ ဦးတည္ရာမဲ႔စြာျဖင္႔ ဟိုမွ သည္သို႔ ေျပးလႊား ျပန္႔ၾကဲလ်က္ ရွိေနေတာ႔သည္ ။ ယခုဏက ျငီးျငဴသံတို႔လည္း
မိုးစက္တို႔၏ၾကားထဲ၌ပင္ တိုးတိတ္စြာေပ်ာက္ကြယ္ သြားခဲ႔ရျပီး ျငိမ္သက္စြာ လဲွေလ်ာင္းအိပ္စက္သြားသူရဲ႕
မ်က္ခြံၾကားမွာေတာ႔ မ်က္ရည္စက္ေလးတစ္စက္ လိမ္႔ဆင္း လာပါသည္ ။ အားအင္ကုန္ခမ္းလို႔ ႏြမ္းလ်ေနတဲ႔
ထိုသူ၏ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ဝိညာဏ္ေလးဟာ ဘယ္ဆီကိုမ်ား ခ်ိဳးဖ်က္ထြက္ေျပးသြားခဲ႔ျပီ္လဲ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔
လည္း သူ၏ သီးသန္႔ကမၻာေလးထဲမွာအားလံုးကို ႏႈတ္ဆက္ ခဲ႔ကာ ထြက္ခြက္သြားခဲ႔ေလေသာ အျဖစ္ကို
ခ်စ္ေသာ သူ တစ္ေယာက္ သိရွိ နိုင္ေတာ႔မည္ မဟုတ္ေတာ႔ေပ ။

အေဝးက “အေမ” Posted by ေနစစ္သူ , Tuesday, August 10, 2010 at 1:36 AM, in Labels: ကဗ်ာ

မေမ႔ေသးပါ “အေမ” တစ္ေကြ႔ေလးမွာ

ကၽြန္ေတာ္ ယိမ္းယိုင္သြားတာ

မေမ႔ေသးပါ “အေမ” တစ္ေငြ႔ေလးပါ

ကၽြန္ေတာ္ မူးယစ္ေနခဲ႔မိတာ

မေမ႔ေသးပါ “အေမ” တစ္ေန႔ေလးမွာ

ကၽြန္ေတာ္ အသည္းကြဲခဲ႔ရတာ

မေမ႔ေသးပါ “အေမ” တစ္ျမည့္ျမည့္နဲ႔ေပါ႔

ကၽြန္ေတာ္ ကၽြမ္းေလာင္ေနခဲ႔ရတာ

မေမ႔ေသးပါ “အေမ” ေန႔တစ္ေန႔ေလးမွာ

ကၽြန္ေတာ္ “အေမ႔”ဆီျပန္လာခဲ႔မွာပါ

လြန္တာရွိ၀ႏၵာမိလို႔

“အေမ”ရွိရာ စဥ္သာသတိတရနဲ႔

ျမင္သာမိတာ အၾကည္နာျပည့္၀တဲ႔ “အေမ”က

အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အေဝးမွာေလ........